Zaligheid

Het is een beetje raar hoor. Onder andere door de BVN (Beste Vlaanderen/Nederland- zo hoor en zie ik Erwin Krol elke avond zijn kapsel verdedigen alsmede de schaatsvoorspellingen in Friesland), maar ook door berichten van jullie ben ik ernstig op de hoogte van het weer dat bij jullie gaande is. Hemels of deksels weer? Laat ik even aan het midden. Ik vind het jammer dat ik het missen moet. Het winterse weer, sneeuwballen in het nekje van mijn vriendin duwen, zonder schaamte alcohol bestellen het eind van de ochtend (lang leve de Gluhwein), ouderen nog langzamer zien schuifelen dan zij normaal doen en lekker warm zitten met de verwarming aan en gezelschapsspelen spelen. Niets van dat alles hier. Best wel raar. Een paar dagen voor kerst, ik ben het niet gewend om dan zonder shirt rond te dartelen (hoogstens naakt een rondje in een tuin om een jacuzzi heen in de late uurtjes…) de hele dag. 28 graden Celsius hier zo gemiddeld. Dan is het even raar om je in de kerst sfeer te doen voelen. Misschien even wennen, alhoewel dit voor mij het enige jaar is, dat laat op zich geen tijd te over voor een gewenningsproces. Afgelopen week heb ik mijn moeder dan toch maar aangespoord om kerstversieringen, en misschien wel een boom, samen met mij aan te gaan schaffen.

Misschien zou dat ietwat helpen. Nou, de lampjes fonkelen over de veranda en het zwembad, de ballen hangen in de kerst-tak-stroken (het is wat behelpen hier rond de evenaar) en er hangen belletjes aan het hek. Maar het echte kerstgevoel lijkt nog altijd mijlenver weg, als ik voor mezelf spreek. En dat toch terwijl Surinamers ontzettend hun best doen om Amerikaanse licht-taferelen na te bootsen. Ja werkelijk, kerstlicht en andere versiersels, ze vieren hier hoogtij. Wie had dat gedacht? Ik merk dat door mijn verblijf hier niet alleen mijn kerstgevoel een slinger heet gekregen en van slag is geraakt, maar mijn algehele gevoel voor jaar-tijdsindeling is van het apropos. Voel dat ik niet het idee heb dat er bijna een jaar weer voorbij is, meer alsof het laat september is more or less. Geinige gewaarwoording. Mijn gevoel neemt een loopje met me, als ik later groot ben en ik wil niet meer ouder worden- verhuis ik naar een land als dit- want ik ben in de winter jarig en het is hier nooit winter…snap je.

Misschien doen we wel kerstdiner aan het zwembad als we zin hebben, wie weet?

Alles is mogelijk. Alleen geen witte kerst hier- afgezien van de witte tegelvloer op de veranda. Jules en Pim zijn heel erg goed bezig twee nieuwe gastenverblijven te maken- chapeau heren, en misschien wel misschien niet is het gereed als mijn vriendin mij komt opzoeken op 2 januari. Joe-hoe. Zo niet dan niet, ben sowieso al zeer verheugd Floor te gaan zien, over minder dan twee weken. N to the ice…

Nog even een mooi verhaaltje: Ging laatst met Huub naar de kapper hier in Suriname. Veel blonder dan mijn broertje worden ze niet gemaakt. Ik vertelde de kapper hoe het ging gebeuren (resultaat was zo zo…), en het was een schitterend gezicht toen de hindoestaanse jongen zijn schaar te hand nam en begon te knippen. De witte lokken vielen op de grond, tussen alle pikzwarte haren. Een soortig van met barber-duo-penotti voltrok zich daar op de grond. Met als verschil dat wanneer je te hard door de choco-pasta roert, deze meer de kleur van het zwart aanneemt en dat hier de blonde lokken van Huub fier kleur behielden tussen de haren van Miss India. Well done.

Gister was een schitterende dag, met een heerlijk gevoel. Dankzij alle donaties kon ik gisteren als een ware kerstman door de speelgoedwinkel lopen en een ontzettende hoeveelheid cadeau’s aanschaffen. De rode loper werd zo ongeveer voor mij uitgelegd, ik had 2 elfjes (in werkelijkheid gewoon winkelpersoneel) die me hielpen. Ik koos uit en zij tilden het naar de kassa. Een tafelvoetbalspel, een poppenkasttheater, een aantal hoela-hoops, een lading auto’s, poppen, klei, vormpjes, een thee setje, een strontlading snoep –volgende donaties voor de tandartskosten, haha en ook een heel mooi kerst-pakket voor Henk en Hermien, de mensen die al deze kinderen in huis nemen. De wagen volgeladen

en naar het kindertehuis gereden. Ik heb er bewust voor gekozen te komen op een moment dat de kinderen er niet waren, zodat we de cadeua’s gewoon onder de boom konden zetten

en dat de kinderen lekker konden denken dat het echt van de kerstman afkomstig is. Ik wilde echt niet dat al die kinderen mij moeten komen bedanken en dat ze stuk voor stuk op de foto moeten poseren met een stuk speelgoed zodat de donateurs dit konden zien. Houd ik niet van. Laat kinderen lekker genieten en zich niet druk maken van wie het gekregen is. Volgende keer als ik er ben, zal ik wat foto’s maken dat ze (ongetwijfeld) lekker mee aan het spelen zijn. Henk en Hermien waren echt super verrast en bijna sprakeloos door de hoeveelheid cadeau’s. Dit soort dingen geeft hen weer de moed om er mee door te gaan. Namens hen, ontzettend bedankt zij die hebben bijgedragen. Hierbij een linkje naar het kindertehuis http://www.lobi-blesi.nl.

Ik wens iedereen een ontzettend fijne kerst toe, really do! Laten we allen ons ongans gaan eten. Klaar voor de start: AF!

Kerst inzamel actie kindertehuis!

Help kinderen uit het kindertehuis een leuke kerst te hebben. Maak een bedrag over en van dat geld ga ik speelgoed en andere cadeautjes kopen om deze dan in een kindertehuis uit te delen. Ik was namelijk zondag in een kindertehuis, gerund door een Nederlands stel.

Het is een één gezinswoning, met 2 of 3 kamers (raakte even de tel kwijt…) waar Henk en Hermien (zij die het runnen) op een matras in de ‘woonkamer’ liggen met 2 kinderen aan het voeteneind. Ze hebben geen aansluiting op de waterleiding- zo hebben ze het regenseizoen ernstig verwelkomd (wordt opgevangen in tonnen en gebruikt). Wel hebben ze sinds kort elektriciteit god zij dank. In dat huis wonen zo een 10 kinderen hutje mutje (gelukkig is het warm in Suriname). Geld is er niet, voor niets- liefde is er genoeg. En het mooie is dat ondanks dat alles dat er niet is, deze kinderen en het echtpaar dat dit runt gelukkig zijn met dat wat ze wel hebben. Ontzettend blij zelfs. Zo hadden we wat oud speelgoed meegebracht toen we daar waren. Alles werd gelijk in gebruik genomen. De meiden gingen direct aan de wandel met poppenwagens.

Hele verhalen werden erbij gefantaseerd wat zij gingen doen “ik ga wandelen naar de stad, want mijn kind moet medicijnen hebben.” De jongens voerden gelijk een poppenkast-act op “Zijn er nog stoute kinderen in de zaal.” Werkelijk zo blij als een kind. Schitterend om te zien.

Nu wil ik deze kinderen iets geven voor kerst, net even iets extra’s dat zij anders moeten missen. Zo vanzelfsprekend als wij altijd iets extra’s hebben met kerst, zo werkt het voor deze kinderen niet. Daarom vraag ik om wat geld over te maken naar mijn rekening, en van dat geld ga ik dan wat voor hen kopen en ‘onder de kerstboom leggen’. De kleinste bedragen zijn al welkom. Al is het maar 5 euro (meer mag, maar niets moet), dan kan ik daarmee hier al iets leuks van kopen. Denk tijdens de kerst ook even aan anderen , en maak wat over op rekening 324416504 ten name van M.C. van Rossum. Vermeld even dat het voor de kinderen is en niet voor mijn bar-rekeningen…Nee zonder dollen, ik zal zorgen dat er wat moois naar hen gebracht wordt. Wat is nou 5 euro? Kleine moeite voor jou, maar brengt grote vreugde, geloof me!

Alvast bedankt.

Indiaan, hoe ben jij?

Zo, we zijn weer geland. Eerst opgestegen uiteraard

, maar nu weer galant. Om het chronologisch kloppend te houden begin ik met het verhaal van de kaaiman. Vorige week vrijdag gingen op een kaaimannentocht. Eerst zouden we wat dolfijntjes gaan spotten. Dat was aardig (had er vorig jaar al een hele hoop gezien), we zagen er niet zo gek veel dit keer. De teller bleef staan op 5. Daarna vaarden we verder om in het moerasgebied kaaimannen te gaan spotten en vangen, maar niet voordat we hadden gegeten in het dorpje. Na het verorberen van de nasi met kip gingen we de swamps in. Muggen! Nee echt, wat een hoop van die krengen daar zeg. Is dat nodig? Ingesmeerd met deet, muggenmelk, lange kleding en een lemmetje over mijn hoofd uitgeknepen was ik redelijk beschermd. Wat prikjes her en der mochten de pret niet drukken. In kleine bootjes van 4 personen gingen de swamp in dus. Ik zat in de ‘vangboot’, wij zouden de kaaimannen vangen en dan aan de anderen tonen. Ok. Wilde al heel lang die beesten eens vangen. Blijkt dit gewoon supersimpel te zijn. Ze liggen in het water, jij schijnt met een lamp- de ogen lichten oranje op. Je vaart er op af, neemt een stok met een lus, doet deze om het hoofd –de kaaiman blijft stil liggen

- en je trekt de stok omhoog, kaaiman gevangen in de lus. Easy as that. Maar toch is het spannend. Want het is en blijft een heftig beest, met tanden. Maar de allergrootste kaaimannen, ze kunnen tot zo een 2.5 meter worden hebben we laten liggen, we hebben ze gevangen tot een metertje ongeveer.

Toen na afloop vroeg een van de ‘gidsen’ of ik een keertje mee wil op pad om de grote jongens te vangen en misschien slangen zoals anaconda’s. Omdat hij zag dat ik niet bang was en graag grotere wilde vangen. Klopt wel hoor, maar anaconda’s vangen…? Maar we gaan het doen, binnenkort.

En toen maandag gingen we dus vertrekken naar Palumeu. Een van de laatste indianen dorpen. Veel verwachting had ik ervan om de indianen te zien, kijken hoe zij leven- of zij nog steeds hun oor op het zand leggen om te horen dat de bizons eraan komen. Om te checken of zij nog wel eens een regendans doen. Om te kijken waar de totempaal staat. Etc etc.

Nadat we de hond bij de assistente van de dierenarts gebracht hadden (pretty safe oppas adres he) reden we naar vliegveld ‘zorg en hoop’. Het vliegveld in Paramaribo voor binnenlandse vluchten. Een mini vliegtuigje zou ons in een uurtje naar plaats van bestemming brengen. Het was ontzettend schattig, dat vliegtuigje. Wat een dingetje zeg. Staan? Ho maar. Je kunt er net in zitten met 16 man. Schitterend.

Landing was ook soepeler dan met die grote kisten, vond het een mooie ervaring. Daar aangekomen, met een grasveld als landings- en startbaan, begon het avontuur. Het is een mooi stukje natuurgebied daar, de noordkant van het amazone-woud. We hebben mooie plekjes gezien door met boten (er zijn geen wegen in een straal van 200 km) te varen naar bestemmingen en daar of te chillen, met of zonder hangmat (te noemen hangmateren)

of een wandeling door het woud. Schitterend, net als andere wouden is het groen, groen en nog eens groen. Wel veel verschillende kleuren groen, ik had het geluk nog één aapje te kunnen zien, jammer was dat hier de teller stokte wat betreft beesten in het bos. Wel hadden we op de heenweg al een rode slang zien zitten aan de waterkant.

Mooi beest- wel waren we blij dat we gescheiden waren door een strook water… We hebben anderhalve dorpswandeling door het indianendorp gemaakt. En alhoewel het ontzettend interessant was een beetje rond te kijken daar en proberen te zien hoe ze dan leven, was het toch een beetje een openlucht museum.

We kwamen precies daar waar ze wilden dat we kwamen en zagen dus ook alleen datgene waarvan de indianen wilden dat we dat zagen. Het is nou eenmaal een heel gesloten en teruggetrokken volk. Dat beeld is dan ook bevestigd. Daarbij zijn ze ook, eerlijkheid gebiedt me te zeggen, niet zo vriendelijk. Geen open ontvangst, geen hartelijkheid, nada. Dit ondervond ik goed toen ik ging meevoetballen met de jongens/mannen, die elke dag op een groot veld tegen zonsondergang voetbalden. Ze zeiden dan wel ja op de vraag of ik mee mocht doen, maar verder geen woord tegen mij, geen bal werd me toegespeeld, nops. Jammer zeg. Ik liet me niet kennen en besloot maar te gaan verdedigen dan zodat ik zelf de ballen kon afpakken. Maar ze doen gewoon niet vriendelijk, ook niet als ik ze tegenkwam ergens in de week of zo. Daarbij is het mooie beeld dat wij ons voorstellen van indianen in werkelijkheid anders.

Ze lopen in spijkerbroeken en moderne Gucci shirts. Ze hebben gigantische speakers waar ze muziek uit knallen ’s nachts. Er blijken helemaal geen bizons in Suriname te zijn, haha.

Het was een mooi kijkje, maar wel echt een kijkje. Interactie of contact sowieso was niet aanwezig. Gelukkig hadden we een heel erg gezellige groep, allemaal Nederlanders natuurlijk, waar we in de avonden gezellig mee konden zitten en pogingen deden de meegevlogen dranklading te doen verdwijnen…

gas van de gasten

19:09 uur

Waar is de motor achter dit land? Laat mij je vast verklappen, deze is er niet. Misschien is ie zoek. In ieder geval nu niet aanwezig, ernstig niet aanwezig. Het is niet eens zozeer dat de mensen lui zijn hier. Zijn ze ook wel, maar daar gaat het niet om hier. Inefficiënte rompslomp en een heel hoop om niets. Toestemming hier, controle zus, stempeltje links, bonnetje her en der en iedereen neemt zichzelf serieus. Do not fock with them. Absoluut niet. Niet dat ze je slaan, maar ze zijn snel o de tenen getrapt. Of weet je, bedenk ik me net, misschien ben ik/zijn wij het ook wel, hoor. Het gaat er gewoon om dat die mensen echt anders zijn. Ze zijn gewend aan een soort systeem dat ik achterlijk vind, werkelijk af en toe om je expliciet uit te willen spreken van: “jongens, stop/doe iets. Gedraag je zoals je je in deze setting (winkelbediende, arts, verpleegster, toerisme-agent etc…) behoort te gedragen. En wel nu.” Maar wie zit er mis, of in ieder geval niet in? Zij

of ik?

Julie of wij? Wij allemaal? Kan ik vragen van ongeveer het hele volk vragen zich aan te passen? Het klinkt logischer dat ik me zou aanpassen dan, maar ik weiger. Uiteraard moet je rekening houden en of respect hebben met/voor de werkwijze van een andere cultuur, je kunt niet zomaar hiërarchie gaan scheppen in levenswijzen. Dat realiseer ik me terdege. Echter, het werkt gewoon niet zoals men hier werkt…Daarbij moet ook voor ogen worden gehouden dat het een land is, een natie. Maar wel eentje dat weet-ik-het-hoeveel keer zo groot is als Nederland maar wel met slechts 430.000 inwoners. En uit zo een laag aantal moet dus een verstandige en handig opererende kern worden getrokken van politici, politie chefs, andere ambtenaren, stamhoofden, onderwijzers, wetenschappers, mensen die bereid zijn –straat- kinderen op te vangen, noem maar op. Het is maar zo een klein clubje mensen waaruit getrokken moet worden en dan is die kleine lingo-bak ook nog eens door onder ander corruptie gevuld met te weinig groene en ietwat teveel rode ballen…

Afgelopen zondag zijn we eindelijk eens op pad gegaan voor een traditioneel zondagsuitje. Dat stond eigenlijk al gepland voor de vorige zondag, maar toen zijn we door een stroomstoring volledig uit het veld geslagen. Dus was het deze zondag raak, joepie. Coolbox werd gevuld met koud bier, sapjes, koekjes en nasi/bami (na lang twijfelen hoor…). Moeder Kitty achter het stuur van onze witte SUV en tuffen.

Onderweg lieten we onze stemming opkrikken door Surinaams finest Music te laten schallen door de boxen. Het ode lied aan het Parbo bier deed uiteindelijk ons het meest verheugen (Parbo bier, dat n’a biri…Maar dan onder muzieknoten). We gingen naar een ‘strandje’ aan de Suriname rivier. Uurtje rijden ongeveer over de zojuist geasfalteerde ‘highway’ (waar de afgelopen week de 102^e verkeersdode is gevallen. En dat op zo een kleine populatie, he). Aangekomen, de spullen uitgepakt, hangmatten in de gehuurde stro-en (hut van een soort stro zeg ik je) gehangen. Twee hangmatten met 5 personen staat garant voor taferelen. Dus kozen de broers het ruime sop zo nu en dan.

Zwemmen en genieten zo het worden. Ware het niet dat het begon na 2 uurtjes met regenen, hard, harder, mega-hard. Na enkele uurtjes spullen ingepakt en aan de terugtocht begonnen…Met lege coolbox maar dezelfde muziek. Onderweg hebben we een pit-stop gemaakt in Domburg, het plaatsje waar we vorig jaar een tijd hebben gezeten. Even bij getankt op het pleintje, de nasi/bami van eethuis Rita kunnen weerstaan, en in de avond naar huis gereden.

Goede zondag, dacht ik zo.

De avond ervoor, zaterdag avond, mag ik u eigenlijk ook niet onthouden. Bij aankomst van de Surinaamse parel, had ik besloten graag te willen voetballen hier. Leek me leuk, gezond en wellicht een goede manier om snel vrienden te maken. Klinkt aardig, maar alles is toch even lastiger hier dan gedacht vooraf. Maar onze vriend Joel, een Nederlandse Surinamer met veel connecties, had voor mij geregeld dat ik mee mocht voetballen op straat in de wijk waar ik onderzoek verricht. Super gaaf natuurlijk, en vol enthousiast zei ik ja uiteraard. Dus ik had de locatie en tijd te horen gekregen, zodat ik daar verscheen, keurig Nederlands op tijd. Nu wist ik dat het een heftige wijk is, met veel zwarte mensen (hoogscorend op de zwartheidsgradatie) en veel sociale disorganisatie. Dat weet je, maar wanneer je het dan meemaakt is het altijd anders, dit helemaal versterkt in het donker…Mijn kennis van het Sranan Tongo is nog altijd ver beneden peil, waardoor het enige dat ik verstaan kon af en toe was ‘bakra’, zoveel betekenend als blanke. Door de spelers, door de mensen die stonden te kijken en zo een beetje door iedereen die door ons veld zich genoodzaakt zag te transporteren met behulp van auto’s, brommers en fietsen. Dit waren welkome adempauzes in de bloedhitte…Sta je dan, met je witte lijf. En wanneer je je er zo bewust van bent, wordt opeens elke stap die je zet zoveel witter. Je loop, je spraak, je gebaren en je kleding. Maar hey, niets aan te doen, ben nou eenmaal een bakra, dus laat ik me er niet zo druk om maken. Ik kende één van de jongens, wel degene onderaan in de pikorde (da’s nou net jammer, het kan niet altijd mee zitten) dus helemaal belachelijk gemaakt of beroofd kon ik ook niet worden. Al voetballend werd er wat ijs gebroken, sport verbroedert toch he. Al met al een schitterende ervaring kan dit opleveren als ik daar wekelijks met die jongens kan voetballen. Verder deze week, misschien daarom ook wel mijn opening boven aan het verhaal van deze week, hier en daar een botsing met mijn Surinaamse opdrachtgever over de aanpak en behandelwijze van mijn scriptie en elkaar. Komen we wel uit. No spang…

Maandag vertrekken we met zijn allen –moeder, stiefvader, mijn broertje en Pim- naar Palameu. Dit is een onbereikbaar gebied, tenzij je een binnenlands vluchtje neemt. Daarvoor moet je eerst op de weegschaal, en je bagage is minder dan 6kg (bijna heimwee naar de SLM…). Maar dan ben je wel op een van de mooiste plekken van Suriname waar nog echte indianen zijn om lekker te pesten met je camera…

Nog even iets heel anders: Het belachelijke minaret-verbod van Zwitserland. Omdat het het beeld bevlekt.

Zijn ze helemaal van de put gerukt daar, dat stelletje ‘neutrale’ horloge makers. Flikker op zeg. Maar de Surinaamse Parel zou de Surinaamse Parel niet zijn als hij niet een passende oplossing had bedacht. Ik stel voor dat Duitsland, Frankrijk, Italië en Oostenrijk op de grensgebieden met Zwitserland allemaal minaretten gaan plaatsen…

Jodela-hoe!

Srefidensi onder andere

Ai bung!

Fakka Holland? No spang overzees? Hier sowieso geen spang, wat denk je. Rennen en je druk maken- dat gebeurt hier niet. Is even aanpassen, al '>met al.

Gister was trouwens fabuleus. Het was de 34^e srefidensi, oftewel de 34^e onafhankelijkheidsdag. Een soort kruising tussen bevrijdingsdag en koninginnedag bij ons. Maar dan net even anders. (Maar dat spreekt voor zich.) De vrouwen van Creoolse afkomst allemaal schitterend traditioneel aangekleed

, in Kotomissi's de show stelend, nou is het natuurlijk ook hun show, dus vooruit. Want mij is uitgelegd dat de Creolen ernstig vóór waren en de hindoestanen ernstig tegen, voor/tegen de onafhankelijkheid. Dus op srefidensi pakken de Creolen behoorlijk uit, hapjes/drankjes, dansen, spelen, etc- maar vooral paraderen ze, ja er wordt -bijna professioneel (en dat woord gebruik ik niet snel over Suriname)- geparadeerd. Complete families uitgedost in dezelfde stof en vormen. Grote rollen stof ingekocht en naaien maar... de kleine kindjes hier hebben sowieso van zichzelf al een niet te missen schattigheid over zich gedrapeerd, maar voltooid gekleed in dezelfde klassieke outfit, maar dan in miniatuur formaat, als siblings en moeder (vaders beperken zich veelal tot een Suriname pet en drank van lokale makelaardij) zijn ze helemaal om op te vreten, zoals u allen zult snappen. Heb ze niet opgevroten, heb het gehouden bij de vele versnaperingen langs de kanten- want voor hen die het nog niet wisten- de Surinaamse Parel is geboren met honger...

Dusdanig genietend van het paraderen langs de waterkant, zijn wij, als familie, niet eendrachtig gekleed, neergestreken op een ‘terras', in elk geval een aantal stoelen, en hebben vanaf hier het heen en weer geschuif gade geslagen. Goed vermaak in Suriname- als je er van houdt. Maar dat geldt voor alles hier...

Winkels, ach man die winkels hier. Of beter gezegd het personeel aldaar. Het spijt me om te zeggen, maar veel Surinamers zijn niet bijster pienter, óf kunnen heel goed doen alsof. Als ze aan het werk zijn, lijkt het steevast alsof het hun eerste dag is ofzo. Kom op zeg. Waar is de routine? Ben ik in een barretje (en deze zijn schaars- er zijn hier meer supermarkten met tafels), zit ik aan de bar (helemaal uitzonderlijk) en hoor ik iemand iets bestellen in de trant van 4 drankjes ofzo. De man die werkzaam is in dit tentje, pakt twee drankjes, plaatst deze op een dienblad. Pakt dan een flesje, en een bekertje. Zet het flesje weer in de koeling. Pakt het flesje toch terug, vult het bekertje met ijs- maar weet niet waar dit ijs in te doen. Hij draait zich om. Bekertje nog altijd in de hand. Besluit dan maar het bekertje ook op het dienblad te zetten. Pakt nog een flesje erbij (4 voor degenen die mee hebben geteld), en probeert na dit flesje op het dienblad gezet te hebben- veegt zijn hoofd af met een achterzak-doekje-, het dienblad op te tillen, maar er staat nog een flesje (4 voor degenen die mee hebben geteld), vervolgens poogt hij het dienblad op te tillen én het andere flesje te pakken. Maar oh nee, zijn handen zijn niet groot genoeg. Met twee handen veegt hij het zweet van het hoofd. Het lukt niet. Het lukt niet. Hij weet het even niet meer. Er is nog wel ruimte voor 6 flesjes op zijn dienblad. Hij draait zich om naar de koeling, maar besluit toch niet het flesje terug te zetten, probeert weer alles op dezelfde wijze te tillen, dus zonder succes. Nog voordat het einde zichtbaar werd, ben ik de tent uitgelopen. Waar is de routine? Kom op zeg. Sta ik laatst gewoon 25 minuten op degene te wachten die een kopietje van mijn sleutel maakt. Ze weten gewoon niet(s), terwijl het een sleutelmaker is, kom op: ZIJN JULLIE WEL LEKKER, HUH? Tsja, soms blijkbaar niet dus. Er zijn bepaalde dingen die gewoonweg niet gaan wennen. Weiger ik aan mee te doen.

Onderzoek is bijna lopende, telefoontjes gepleegd naar betrokkenen, overleg gehad met de VU en de stichting. Maar wie is de eindverantwoordelijke? Ik toch zeker. Nou en of. Dus ga ik mijn stinkende best doen, wil echt proberen het af te hebben wanneer ik weer voet zet op NL bodem. Hoor van veel mensen die in het buitenland zijn geweest, dit hen niet gelukt is. Maar daar heb ik geen boodschap aan, denk dat ik het in mijn sitiuatie redden kan. Waar een wil is, is nog geen beweging in Suri...(maar ben geen Surinamer he).

Trouwens, mensen- jullie kunnen mij bellen tegen gewoon NL tarief op het nummer 0637085094. Tot nu toe belt enkel mijn liefje mij trouw. Blijf me bellen schat, mis je vaak (alhoewel het horen van je stem dit eigenlijk alleen maar meer maakt...)

Keep make me miss y'all...

los zand gaat vast

Woensdag 18-11-2009

15:02

(Mijn spellingscontrole werkt niet, dus slordige fouten- I am so sorry...)

Ola, het neemt langzaam aan vormen aan hier zo in Suriname, en daar ben ik blij om. Vorige week dus bij de opdrachtgever langsgegaan, deze week zitten te stoeien met een brainstorming, plan van aanpak en een tijdsplanning. Lastig om dit zo te bloot te bedenken omdat ik nog niet helemaal weet wat er allemaal bij zo een onderzoek komt kijken en dan al helemaal in Suriname. Maar we roeien met de riemen die we hebben...En wat doe je als je niet helemaal zeker bent of je wel kunt zwemmen? Dan roei je op je best, want dan mag de boot zeker niet omslaan. Dus noem mij maar de kapitein, want ik houd alles in de haak. Ok, genoeg van mijn neo-semi-demi-quasi-verkapt intellectuele woorden. Hoe is het met jullie? Ik hoor dat de wind goed is op gaan staan, niet? Vervelend zeg (sarcastische smiley...). Hier nog altijd hot, wel fikse regenbuien nu en dan, maar dat werkt enkel verkoelend, haalt de immense vochtigheid ietwat uit de lucht. Zondag lekker de hele gechilled in hangmatten,beetje gezwommen in de rivier. Samen met met Pim, vriend van de familie die hier helpt met wat werkzaamheden,was ik meegegaan met Joel, een Surinaamse Nederlander die hier een hoop weet te vinden, en nederlandse stagaires in zn huis heeft, zij gingen allen op een tripje naar een chill plek voor de zondag. Wijdus mee, heerlijk diestilte en rust soms (zie foto boven) Verder maak ik nieuwe vrienden...was een dagje met mn moeder mee film-opnamen draaien op een school hier. Die kids zijn super, echt heel leuk was het.

Begin een beetje de weg te vinden hier in de buurt en de stad. Sinds het weekend heb ik de ongelovelijke mazzel dat ik een auto tot mijn beschikking heb gekregen. Mama en Julesà jullie zijn toppers! Het klinkt misschien overdreven, maar zonder wagen kom je hier nergens. De bus rijdt. Maar wanneer? Als hij zin heeft/vol is. Fietsen? Mensen rijden als gekken hier, waar zijn de fietspaden, welke fietspaden, wat zijn fietspaden? En dan nog maar zwijgen over groot de afstanden zijn die je dan zou moeten fietsen in deze hitte. Nee dus. De wagen, I love it. Mijn airco werkt niet, soms nauwelijks en de radio werkt niet (in Suriname is de auto radio van levensbelang lijkt het wel. Hard moet het kunnen hier. Hard!), maar het geeft allemaal niets. Laatst zag ik dat er een hardloopwedstrijd gehouden ging worden in de stad. De marathon. Ik wilde me inschrijven voor de 10 km, bleek deze er niet te zijn, enkel de marathon en de halve marathon voor mietjes. Dacht ik nog, doe ik toch de halve marathon. Ben toch een bikkel, zeker. Nou had ik me afgelopen week ingeschreven bij de sportschool, en na 20 minuten op de loopband daar (in de sportschool zonder airco in Suriname), was deze jongen gesloopt. Tot zover mijn plannen om hier een halve marathon te gaan lopen...sorry voor hen die wel in mij geloofden. Zelfs die tattoo op de ribben kan me hier niet redden...Sportschool dus. Op zich prima, alleen geen airco, en de meest crappy apparaten die ik ooit heb mogen vasthouden, en toch is het beter dan ik verwachtte aan te gaan treffen. Zo is Suriname dan ook wel weer. Heb gister mijn plan van aanpak naar de VU gestuurd, en zit nog te wachten op een reactie, ben erg benieuwd naar wat ervan gevonden wordt. Mijn project is heel kleinschalig opgezet, en ik hoop dat de VU er genoeg in ziet om een scriptie over te schrijven, nee wacht ik formuleer het onjust: Ik hoop dat ik duidelijk genoeg heb gemaakt dat er voldoende interessante dingen in zitten om een fantastische scriptie over te gaan schrijven. Jee-ha! Het eten is hier soms een grote grap. Kom je een eettentje in, stel je hier niet te veel van voor by the way, kijk je eens op het menu dat achter de balie hangt, maak je een keuze voor iets lekkers- krijg je steevast te horen: hebben we niet. Oh, ben ik te laat, vraag ik dan. Nee, dat komt pas volgende maand, antwoord de nasi/bami dame. Wat heb je dan wel, vraagt de blanke. Nasi of bami- kip, zegt de nasi/bami dame. Soms ook nog wel een broodje kip voor de lliefhebber. Ik ben er dol op hoor, daar niet van, maar variatie is ver te zoeken als verschillende bevolkingsstammen in Rwanda... Maar we klagen niet, he. Zijn hier vrijwillig gekomen. Dat kunnen we van de meeste hedendaagse Surinamers eigenlijk niet zeggen. Waar gaat dit heen? Geen idee ook zelf, zal stoppen met de ongein, some day...

Aankomst is het halve werk

Yes man, I made it.
Suriname, vlakbij de evenaar, hoe is het?
Ja het is warm. Drukkend. Vochtig. Sub-tropisch zonder sub...
Maar dat is wel bekend, wist ik ook dondersgoed bij vertrek. Daarbij moet ik me ook niet
zo aanstellen want heb voornamelijk in de schaduw van de veranda vertoefd, met hier en
daar een verkoelende duik in het zwembad. Verklap al zo even dat we dus een zwembad hebben.
Koloniaal? Misschien wel, maar vooral erg lekker.
Zondag dus aangekomen op vliegveld Zanderij. Vlucht was sowieso goed begonnen, het toestel- dat tevens het enige toestel van de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) is- behoefde nog enige last-minute reparaties...Ook moest de keuken nog een beurt krijgen want daar zat geen stroom in, koude maaltijden? Nee, stroom werd gefixed, door mannen van de KLM, en al met al konden we met een half uurtje vertraging proberen op te stijgen.
Denk daarbij ook nog eens dat er veelal afgekeurde KLM piloten het gezag voeren in de cockpit van de SLM, en het feest is compleet. Maar alle gekheid waar je het hebben wilt, verder ging het prima hoor. In de ochtend bij het inchecken was het nog even komisch, toen de incheck-dame checkte of het klopte dat ik een moslim maaltijd had aangevraagd.
Ja dat klopt, vertelde ik haar. Ok. In het vliegtuig kwamen ze ook nog een keer naar met toe om te vertellen wat ik kon kiezen, wat halal was- de ietwat verbaasde blik toen ik 2 uurtjes daarna een vodka-sprite bestelde...
De landingsbaan was vrij bij aankomst, één landingsbaan (hoorde dat laatst een KLM vliegtuig moest wachten te landen omdat de landingsbaan niet vrij was.(?) Rondjes vliegen. Ben blij dat ons dit niet overkwam aangezien de SLM volgens mij
maar net genoeg tankt van start-tot landingsbaan...) prijkt op het vliegveld aldaar/alhier. Ik vond dat ik geluk dat ik dicht bij de uitgang zat waardoor ik snel buiten was en en snel door de -altijd vriendelijke, mwah- douane heen was. Maar dan moet je nog wachten op je koffer
altijd, hoort erbij. Dus wachtte ik. En wachtte ik. En er kwamen wel wat koffers voorbij gedraaid op de band, maar deze werden er met zo een slakken-tempo opgezet (dat zie je als je kijkt hoe snel de band draait en hoe ver de koffers uit elkaar liggen), dat het nog wel eens even kon duren eer dat mijn spullen tevoorschijn zouden komen. Dat in combinatie met het feit dat ik heel vroeg op Schiphol had ingecheckt om de lange rij daar te voorkomen, maakt dat ik al met al ruim anderhalf uur aan de band heb staan turen. Gelukkig was ik niet de enige daar, gedeeld leed is minder leed zullen we maar zeggen.
Toen ik in het bezit was van de spullen stond daar mijn ontvangstcomité. Bestaande uit mama,mijn moeder, Julesmijn stiefvader, Huub/Bertus, mijn broertje en Pim, vriend van mn ouders die helpt met de bouw-werkzaamheden. Dat was leuk, had 2.5 maanden mijn moeder en co niet gezien- dus dat is gezellig.
Toen kreeg ik de keus voorgelegd, naar de waterkant of naar (het nieuwe) huis? Tot overgrote vreugde van Huub koos ik voor het laatste. Was inmiddels wel erg nieuwsgierig geworden na alle verhalen en met mobiele telefoon geschoten foto's...Het huis is super cool, overal lopen beesten in de rondte die in eigendom zijn van de buren (koeien, paarden, honden , katten, pauwen, kippen etc.)- heel levendig dus. Een grande tour van Huub later en de uitreiking van Huub zijn nieuwe GEOX schoenen en Jules zijn flesje Ketel jonge jenever uit dewonderlijketaxfree wereld van schiphol, zat mijn eerste dag erop. Of nou ja dag, avondje. Toch is het een vreemde gewaarwording hoor. Mijn ouders die de woonboot, de lekkerste plek van Haarlem verruilen, en nu te zien wonen op een plek waar wél de auto voor de deur geparkeerd staat, hihi.
De andere dagen heb ik niet zo vreselijk veel gedaan, zal ik u dus besparen. Suriname is traag, daar gaan vast nog vele voorbeelden van volgen- maar voor nu volstaat de mededeling. Vandaag, donderdag, moest ik me melden bij de stichting die het project uitvoert dat door mij onderzocht gaat worden. Een beetje aftasten wat zij van mij verwachten, wat ik van hen kan verwachten. De dame die mij begeleidt heeft ook Criminologie gestudeerd, aan de VU nota bene, maar is niet zo ver gekomen...kan gebeuren natuurlijk- extra reden om mijn expertise en al extra in de groep te gooien.
Belangrijk zal worden om goed te schipperen tussen de belangen van de stichting, namelijk het (doen gaan)verwerven van overheidssteun en het schrijven van een wetenschappelijke scriptie. Maar ik heb vertrouwen in de zaak, dus ga ik mijn uiterste best doen om dit tot een goed einde te brengen. Ik wil het, ik wil het goed doen! Ik ben vast beraden! Ik wil graag aan de slag, ik wil wat doen! Ik wil me nuttig maken! Ik wil gelijk beginnen!
...maar morgen, he. Suriname. No spang.
Ai..