19:09 uur

Waar is de motor achter dit land? Laat mij je vast verklappen, deze is er niet. Misschien is ie zoek. In ieder geval nu niet aanwezig, ernstig niet aanwezig. Het is niet eens zozeer dat de mensen lui zijn hier. Zijn ze ook wel, maar daar gaat het niet om hier. Inefficiënte rompslomp en een heel hoop om niets. Toestemming hier, controle zus, stempeltje links, bonnetje her en der en iedereen neemt zichzelf serieus. Do not fock with them. Absoluut niet. Niet dat ze je slaan, maar ze zijn snel o de tenen getrapt. Of weet je, bedenk ik me net, misschien ben ik/zijn wij het ook wel, hoor. Het gaat er gewoon om dat die mensen echt anders zijn. Ze zijn gewend aan een soort systeem dat ik achterlijk vind, werkelijk af en toe om je expliciet uit te willen spreken van: “jongens, stop/doe iets. Gedraag je zoals je je in deze setting (winkelbediende, arts, verpleegster, toerisme-agent etc…) behoort te gedragen. En wel nu.” Maar wie zit er mis, of in ieder geval niet in? Zij

of ik?

Julie of wij? Wij allemaal? Kan ik vragen van ongeveer het hele volk vragen zich aan te passen? Het klinkt logischer dat ik me zou aanpassen dan, maar ik weiger. Uiteraard moet je rekening houden en of respect hebben met/voor de werkwijze van een andere cultuur, je kunt niet zomaar hiërarchie gaan scheppen in levenswijzen. Dat realiseer ik me terdege. Echter, het werkt gewoon niet zoals men hier werkt…Daarbij moet ook voor ogen worden gehouden dat het een land is, een natie. Maar wel eentje dat weet-ik-het-hoeveel keer zo groot is als Nederland maar wel met slechts 430.000 inwoners. En uit zo een laag aantal moet dus een verstandige en handig opererende kern worden getrokken van politici, politie chefs, andere ambtenaren, stamhoofden, onderwijzers, wetenschappers, mensen die bereid zijn –straat- kinderen op te vangen, noem maar op. Het is maar zo een klein clubje mensen waaruit getrokken moet worden en dan is die kleine lingo-bak ook nog eens door onder ander corruptie gevuld met te weinig groene en ietwat teveel rode ballen…

Afgelopen zondag zijn we eindelijk eens op pad gegaan voor een traditioneel zondagsuitje. Dat stond eigenlijk al gepland voor de vorige zondag, maar toen zijn we door een stroomstoring volledig uit het veld geslagen. Dus was het deze zondag raak, joepie. Coolbox werd gevuld met koud bier, sapjes, koekjes en nasi/bami (na lang twijfelen hoor…). Moeder Kitty achter het stuur van onze witte SUV en tuffen.

Onderweg lieten we onze stemming opkrikken door Surinaams finest Music te laten schallen door de boxen. Het ode lied aan het Parbo bier deed uiteindelijk ons het meest verheugen (Parbo bier, dat n’a biri…Maar dan onder muzieknoten). We gingen naar een ‘strandje’ aan de Suriname rivier. Uurtje rijden ongeveer over de zojuist geasfalteerde ‘highway’ (waar de afgelopen week de 102^e verkeersdode is gevallen. En dat op zo een kleine populatie, he). Aangekomen, de spullen uitgepakt, hangmatten in de gehuurde stro-en (hut van een soort stro zeg ik je) gehangen. Twee hangmatten met 5 personen staat garant voor taferelen. Dus kozen de broers het ruime sop zo nu en dan.

Zwemmen en genieten zo het worden. Ware het niet dat het begon na 2 uurtjes met regenen, hard, harder, mega-hard. Na enkele uurtjes spullen ingepakt en aan de terugtocht begonnen…Met lege coolbox maar dezelfde muziek. Onderweg hebben we een pit-stop gemaakt in Domburg, het plaatsje waar we vorig jaar een tijd hebben gezeten. Even bij getankt op het pleintje, de nasi/bami van eethuis Rita kunnen weerstaan, en in de avond naar huis gereden.

Goede zondag, dacht ik zo.

De avond ervoor, zaterdag avond, mag ik u eigenlijk ook niet onthouden. Bij aankomst van de Surinaamse parel, had ik besloten graag te willen voetballen hier. Leek me leuk, gezond en wellicht een goede manier om snel vrienden te maken. Klinkt aardig, maar alles is toch even lastiger hier dan gedacht vooraf. Maar onze vriend Joel, een Nederlandse Surinamer met veel connecties, had voor mij geregeld dat ik mee mocht voetballen op straat in de wijk waar ik onderzoek verricht. Super gaaf natuurlijk, en vol enthousiast zei ik ja uiteraard. Dus ik had de locatie en tijd te horen gekregen, zodat ik daar verscheen, keurig Nederlands op tijd. Nu wist ik dat het een heftige wijk is, met veel zwarte mensen (hoogscorend op de zwartheidsgradatie) en veel sociale disorganisatie. Dat weet je, maar wanneer je het dan meemaakt is het altijd anders, dit helemaal versterkt in het donker…Mijn kennis van het Sranan Tongo is nog altijd ver beneden peil, waardoor het enige dat ik verstaan kon af en toe was ‘bakra’, zoveel betekenend als blanke. Door de spelers, door de mensen die stonden te kijken en zo een beetje door iedereen die door ons veld zich genoodzaakt zag te transporteren met behulp van auto’s, brommers en fietsen. Dit waren welkome adempauzes in de bloedhitte…Sta je dan, met je witte lijf. En wanneer je je er zo bewust van bent, wordt opeens elke stap die je zet zoveel witter. Je loop, je spraak, je gebaren en je kleding. Maar hey, niets aan te doen, ben nou eenmaal een bakra, dus laat ik me er niet zo druk om maken. Ik kende één van de jongens, wel degene onderaan in de pikorde (da’s nou net jammer, het kan niet altijd mee zitten) dus helemaal belachelijk gemaakt of beroofd kon ik ook niet worden. Al voetballend werd er wat ijs gebroken, sport verbroedert toch he. Al met al een schitterende ervaring kan dit opleveren als ik daar wekelijks met die jongens kan voetballen. Verder deze week, misschien daarom ook wel mijn opening boven aan het verhaal van deze week, hier en daar een botsing met mijn Surinaamse opdrachtgever over de aanpak en behandelwijze van mijn scriptie en elkaar. Komen we wel uit. No spang…

Maandag vertrekken we met zijn allen –moeder, stiefvader, mijn broertje en Pim- naar Palameu. Dit is een onbereikbaar gebied, tenzij je een binnenlands vluchtje neemt. Daarvoor moet je eerst op de weegschaal, en je bagage is minder dan 6kg (bijna heimwee naar de SLM…). Maar dan ben je wel op een van de mooiste plekken van Suriname waar nog echte indianen zijn om lekker te pesten met je camera…

Nog even iets heel anders: Het belachelijke minaret-verbod van Zwitserland. Omdat het het beeld bevlekt.

Zijn ze helemaal van de put gerukt daar, dat stelletje ‘neutrale’ horloge makers. Flikker op zeg. Maar de Surinaamse Parel zou de Surinaamse Parel niet zijn als hij niet een passende oplossing had bedacht. Ik stel voor dat Duitsland, Frankrijk, Italië en Oostenrijk op de grensgebieden met Zwitserland allemaal minaretten gaan plaatsen…

Jodela-hoe!