Dinsdag 19-1-2010

21:34

Ai ai ai. It’s been a while. Geen nieuws is goed nieuws, zullen we maar zeggen. Had andere dingen aan het koppie. Want yes, de dame kwam mij opzoeken, hier in Suri. Geladen met de boodschappen die wij bakra’s hier besteld hadden, omdat al het goeds toch weer uit NL moet komen…Past allemaal in haar koffer omdat hier toch enkel lichte kleding gedragen hoeft te worden, snapt u. Maar nee, zonder gekheid, wat was het leuk mijn meisje van het vliegveld te halen. Zij nog enigszins bang of ik haar wel zou zien, of ik bij de goede aankomsthal sta, of ik het vluchtnummer goed onthoud…Haha, een ieder die al wel eens iemand opgehaald heeft bij Zanderij, het vliegveld van Suriname, moet hier lichtjes om giechelen. Één aankomsthal, één deur, één vliegtuig per dag (je hoort hem landen) maar twee nasi/bami dames naast de deur…Dat dan weer wel. Ophalen en dan zoenen, handje vasthouden, dat soort taferelen de eerste paar uurtjes. Zo fijn. (Hoe lief zijn mijn ouders dat ze het ticket van mijn vriendin betalen (niet vanwege het aanzicht van mijn hart onder de ziel)? Echt zo super!) Het is zo leuk om alle dingen te laten zien waar je al wekenlang over aan het skypen/sms-en/bellen/mailen en schrijven bent. Voor haar leuk om te zien, maar voor mij ook zo leuk om een gids te kunnen spelen in ‘mijn eigen land’. “Aan de linkerhand zie je een plek waar vroeger een bord stond, aan de rechterhand zie je drie huizen die op instorten staan

. Rijden we even verder, kom je zes Chinese supermarkten tegen binnen 300 meter- de een nog onbegrijpelijker mee te communiceren dan de ander. Een stukje verder aan de rivier zit een warung met de beste bakabana (gebakken banaan), die jij niet mag eten omdat je allergisch bent voor gluten. Zo, dan rijden we nu weer naar huis. Vind je het leuk, schat?” Ze genoot van alles. Het gastenverblijf was dus net op de valreep afgemaakt door Pim en Jules, waardoor wij als stel als allereerste de vering van het matras, de akoestiek van de ruimte en de ventilator mochten testen. Allemaal geslaagd, we sliepen de koning te rijk.De drukte van de stad, de gezelligheid aan de waterkant, maar vooral het huis hier met zwembad, tafeltennis, tafelvoetbal, de Wii met Huub, de 10 kinderen uit het kindertehuis die hier kwamen banjeren(Hoe hanteer je 10 kinderen die niet kunnen zwemmen in het zwembad? Oplossing onderaan van dit bericht…), de dolfijnen bij sunset, de zon, het werd voor mij weer ook allemaal een stuk mooier door haar komst. Genieten in reciprocale verhouding. Goede zaak als de Hema. Om mijn 24^e verjaardag te ontvluchten, hadden we besloten een trip te gaan doen naar het binnenland. Naar de Voltzeberg om precies te zijn. Een 240m hoge berg midden in de jungle en wanneer je daar bovenop staat, heb je een uitzicht over het gehele oerwoud. Naar het scheen. Dat leek ons wel wat. Lekker veel actie, veel lopen- opflikkeren met al dat ‘hangmateren’, relaxen en no spang. Actie! Zo geschiedde. Ondanks wat Surinaamse hobbels in de weg zoals vliegtuig vertraging (na naar de verkeerde maatschappij te zijn gewezen) en slordig ontvangst, komen we toch aan in en soort van Walhalla.IOS. Terwijl ik uit het vliegtuigje stap, gewoon toen we aan de grond waren, schaarde er een toekan over mijn hoofd, en het spotten van wilde dieren is niet meer gestopt eigenlijk. Zo hebben we het geluk gehad 4 verschillende apen te hebben gezien, sommige zelfs kunnen voeren, talloze kikkers waarvan sommige wel heel apart, een huge kaaiman, ara’s en kolibries, we hebben sidderalen van dichtbij kunnen aanschouwen, wel geschrokken in het begin maar niet geschokt. Een giftige slang werd net op tijd gespot door de gids.Een als normaalste zaak van de wereld leven er twee grote tarantula’s, boven in de slaapzaal, hoe is het.Is allemaal goed, alles is onderdeel van de fun, als je die instelling niet hebt, heb je het duur betaald. De tocht naar de Voltzberg was adembenemend mooi, Pim was ook met ons mee op de trip en het was geen mieterig wandeltochtje, dus extra chapeau voor Pim die 62 jaar is en ‘t toch niet wilde laten gebeuren om als laatste boven te zijn.De view vervolgens was so nice, really man. Kijken over het hele bos en vooral omdat je een enorme wandeling hiervoor afgelegd hebt om hier te komen, is de beloning extra groot. Het was allemaal mooi daar. Zo rustig in de jungle dat je er stil van wordt, of is het nou andersom? Anyway, het was mooi. De avonden vulden we met bluffen met dobbelstenen, nooit liegen op de ‘snuif’…Bij terugkomst op donderdag hadden we, naast een hoop vers gemaakte vrienden opgedaan in de jungle, nog twee dagen voor Floor weer terug ging naar Holland. Zo jammer, maar we hebben er nog een mooi tijdje van gemaakt- wat moet je anders? Ja toch. Zaterdag moest ik mijn dame dus weer inleveren, en wel op tijd, anders verandert het vliegtuig misschien zomaar ineens in een pompoen en dat is lastig vliegen. Dus bracht ik haar weg. He to the laas. Maar het was al te gek om twee weken haar hier te hebben, dus laten we dat gevoel laten overwinnen. Doen we. Ten minste, doe ik. Jij ook, moppie?

Verder moet ik me een beetje extra hard gaan storten op mijn onderzoek, heb de laatste weken heel weinig gedaan. En na een gesprek met mijn begeleider van de VU ben ik weer een paar stapjes teruggezet. Dat is jammer, maar het is zo. Ik kan me er wel in vinden. Moet meer stap voor stap werken, en niet te licht over bepaalde zaken heenstappen. Moet ik misschien ook leren. Ben ik hier ook voor, tenslotte. Laatste puntje. Komt mijn broertje vandaag thuis uit school. Triomfantelijk stapt hij de kamer binnen, waar ik net een roti naar binnen werk. “We hebben toneel gedaan vandaag”, meldt hij mij. “Oh dat is leuk, wat een goed idee, speelde jij ook mee?”, vraag ik met volle mond. “Ja” is zijn repliek, en ondanks de trotsheid in zijn ogen, blijft hij kort maar krachtig. “Oh vertel, wat speelde jij”, ik raak nieuwsgierig naar het antwoord (zoals altijd bij hem ik dat ben). “De erwt”. Mijn broertje was de erwt vandaag op school. De vergelijking met het kinderen-voor-kinderen liedje over het ezelpak (http://www.youtube.com/watch?v=0F--d9HYiPY)het ezelpak (http://www.youtube.com/watch?v=0F--d9HYiPY) schoten direct door mijn hoofd. Echter, was de prinses die op de erwt lag, niet een schone dame waar al maanden van gedroomd wordt maar het andere grote mannetje van de klas, Julien genaamd. Gelukkig had ik een volle mond door de roti. Ik was blij –voor hem, maar gewoon blij dat hij het leuk vond. Ik zag het. Daarom vroeg ik of de klas nog geklapt heeft voor het spelen, waarop hij antwoordt: “ja, ze klapten, maar alleen voor Julien en de anderen, want ik zat er nog onder- ze waren me vergeten…”. “Nee joh”, stel ik hem gerust, “wanneer het publiek klapt bij toneel, dan klappen ze voor allemaal, voor een ieder die heeft gespeeld, dus ze klapten ook voor jou.” “Echt? Echt, hoe weet je dat?”, vraagt hij nog niet overtuigd. “Ik ben vaak bij toneel geweest, applaus is voor allen. Dus ook voor de erwt”. Hij knikte diep en ging zijn tas leegmaken. Mijn broertje speelde vandaag de erwt, in Suriname is hij de lachende erwt.

(Oplossing, hang zoveel mogelijk kinderen om je nek, het liefst 4 of meer. Kleine klemmende handjes om je nek, doen je niet de das om)