Goedemorgen goedemorgen. Oliotya? (antwoord: Bulungi) Ik vroeg ‘hoe gaat het me je’ en het antwoord is ‘gaat goed’. Ik spreek inmiddels een aardig woordje ‘contact’-Luganda (Luganda is de taal hier gesproken, ook al is Engels de officiële taal). Zo kan ik inmiddels bestellen in het Luganda, tellen, vragen hoeveel iets kost- en vervolgens zeggen dat dit toch wel duur is. Ik ken de bedragen tussen 500 en 10.000 shilling. Ik kan de matatu (kleine gedeelde busjes, welke ze hier taxi’s noemen) laten stoppen waar er geen ‘stage’ is. En nog wat van dit soort grapjes. Mooi is wel dat ik in een klap ongeveer 30% minder betaal als ik boodschappen ga doen op de markt. Men denkt waarschijnlijk dat ik een expat ben die hier al geruime tijd is omdat ik wat woordjes ken. Het spreken oefen ik bijna elke dag met mijn collega’s op het werk- zij hebben hier de grootste lol in. Ook nemen mijn collega’s me elke dag mee uit lunchen (meenemen niet in de zin van dat zij voor mij betalen, hoor), dan gaan we naar de meest rare en smotsige ‘etablissementjes’, waar we dan elke dag hetzelfde eten. ‘All food’ met G.nuts saus en 2 dobbelsteentjes beef. All food betekent matoke (de gestoomde banenen puree), poche (maismeel geroerd met water) en rijst. Blijer kun je ze hier niet krijgen, is ongelooflijk maar waar. Verder begint het lichtelijk op te breken om elke dag zo ver te moeten reizen voor mijn werk. Elke dag sta ik om 06.00 uur op (dan is het nog 04.00 uur bij jullie, en Suriname, jullie gaan dan net pas naar bed) en vertrek om even na 6.15 uur. Dan loop ik 10 minuutjes de heuvel af waar mijn guesthouse op ligt naar de plek waar de boda boda’s staan te wachten

(soms hoor ik er al eentje achter mij de heuvel afrollen, die iemand boven heeft afgezet. Dan kan ik vanaf daar al mee. Dit zijn de kleine momentjes van geluk…). Dan brengt de boda mij voor 1000 shilling (30 cent) naar een taxi plaats. Daar stap in de taxi (eigenlijk dus gewoon een busje die overal stopt) die mij voor 1500 sh naar Kampala City Square brengt. Maar er is traffic jam in Oeganda, je houdt het niet voor mogelijk. Om gek van te worden. Over de 20 km doen we in de ochtend ruim 2 uur (het om de 100m stoppen om mensen in en uit te laten helpt ook niet natuurlijk). Dan heb je ook nog het geluk dat die busjes zo freaking krap zijn (zeker voor mijn lengte) én als je echt geluk hebt, neemt iemand of een aantal kinderen mee (deze tellen niet als betaler en worden dus ergens op schoten gewurmd tot gekheid aan toe) of iemand neemt een aantal kippen, balen rijst of 2 breekbare tl buizen mee… Dit alles nog in combinatie met het op zijn eind lopende klapstoeltje waar ik meestal op moet zitten vanwege mijn opstapplaats- waar je ook nog eens constant voor iedereen op moet staan om te laten passeren…

Daar stap ik over in een taxi waarin ik moet wachten tot deze volzit -eerder vertrekt hij niet van een beginplaats. Dan brengt deze mij in 20 minuutjes voor 500 sh (18 cent) naar Makerere University, vanwaar ik naar het law development centre loop, een kleine 10 minuutjes heen (heuvel af) en 15 min terug (heuvel op). Dan ben ik meestal rond 18.45 weer thuis volgens het zojuist beschreven traject, echter dan omgekeerd uiteraard. Dit heeft mij mede er toe doen besluiten om naar Kampala te gaan verhuizen. Ook omdat dit mij een gezellige move lijkt. Mukono is vrij rustig en daarbij woon ik ook helemaal boven op een heuvel waardoor je jezelf van het enige beetje leven in Mukono ook wel echt afsluit. Dus ga ik aankomende week mijn spullen naar Kampala transporteren. Ik heb een studenten hostel gevonden vlakbij mijn werk. Dit is bedoeld voor de Makerere studenten, en is dus gevuld met allemaal Oegandese studenten. Wie weet kan dit nog gezellig worden. Denk het wel. Begin Kampala inmiddels een beetje te kennen en te waarderen. In het begin vond ik het echt een verschrikking, maar nu ik er een aantal weken voor mijn werk ben geweest, zie ik het allemaal iets anders.

Vorige week was ook mooi op het werk. Heb drie dagen samen met collega’s (en zelfs manager!) documenten zitten te overtypen. We hadden een workshop in de planning waarvoor we deze documenten nodig hadden en de originele waren nog gemaakt op een typmachine…haha. Maar bij mijn sollicitatie heb ik aangegeven dat ik wilde helpen met het werk dat nodig was, en zo geschiedde aldus. Maar zoals ik al zei, zelfs manager zat mee te typen, dus het was niet zo dat de blanke de kutklusjes mag opknappen…

(als laatste nog even- ik heb inmiddels nieuwe fotoruimte gekregen. Ontzettend bedankt hiervoor aan mijn moeder en opa Jan. Nu heb ik voorlopig genoeg ruimte om meer foto’s te plaatsen dan jullie willen bekijken. Dus ik ben goed. Merci.)

(En Ro, je hebt zeker gelijk dat taal itself al een sociale constructie is- laten we de boom planten bij terugkomst)